ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ ਬਰਸਾਤ

               

                ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਦਿਨ ਸੀ, ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਰਾਤ ਸੀ 
                ਪਿਆਰ  ਵਾਲੀ  ਜਦੋਂ  ਲੋਕ  ਪਾਉਂਦੇ  ਬਾਤ  ਸੀ |

                ਸਾਥੋਂ  ਬਦਨਸੀਬਾਂ  ਤੋਂ  ਇਹ  ਸਾਂਭ  ਨਾ  ਹੋਈ
                ਮੁਹੱਬਤ  ਰੱਬ  ਦੀ  ਦਿੱਤੀ  ਹੋਈ  ਸੌਗਾਤ  ਸੀ | 

                ਉਮਰ  ਭਰ  ਦਾ  ਸਹਾਰਾ  ਬਣੀ  ਮੇਰੇ  ਲਈ 
                ਉਹ  ਮੁਲਾਕਾਤ  ਇੱਕ  ਏਸੀ  ਮੁਲਾਕਾਤ  ਸੀ |

               ਵਰਖਾ  ਸਾਉਣ  ਦੀ  ਬੜੀ  ਫਿੱਕੀ  ਲੱਗੇ  ਮੈਨੂੰ 
               ਬੜੀ ਪਿਆਰੀ ਯਾਰੋ ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਸੀ |

               ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਭਰੀਆਂ ਝੋਲੀਆਂ 
               ' ਵਿਰਕ ' ਸੌਚ ਕੀ ਤੇਰੀ, ਕੀ ਮੇਰੀ ਔਕਾਤ ਸੀ |

                                    ******

ਅਗਜਲ - 9

                         ਰਾਖ ਵਿਚ ਅੰਗਾਰਾ ਫਰੋਲਦਾ ਹਾਂ 
                         ਮੈਂ ਹਰ ਪਲ ਖੁਦ ਨੂੰ ਤੋਲਦਾ ਹਾਂ ।

                         ਸੁਹਾਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਦੁਨਿਆ ਦਾ ਮੌਸਮ 
                         ਪਿਆਰ ਫਿਜਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੋਲਦਾ ਹਾਂ ।


                         ਕਦੇ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ 
                         ਕਦੇ ਚੁੱਪ ਵਿਚ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ ।


                         ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਕਦੇ ਫਿਰ ਯਾਦ ਆਵੇ 
                         ਕਿਉਂ ਜਿੰਦ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਰੋਲਦਾ ਹਾਂ ।


                         ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਖੁਦਾ 
                         ਵਿਰਕ ਹਰ ਚੀਜ ਟੋਲਦਾ ਹਾਂ ।


                              ***********            

ਅਗਜਲ - 8

              ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਬਦਲਾਵ ਅਜੇ ਕੁੱਝ ਖਾਸ ਨਹੀਂ 

              ਬੀਤ ਗਈ ਹੈ ਰਾਤ ਪਰ ਹੋਇਆ ਉਜਾਸ ਨਹੀਂ ।

              ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ  ਹੈਂ ਸਿਰਫ ਜਿਸਮ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ 

              ਤੈਨੂੰ ਹੋਣਾ ਮੇਰੇ ਦਰਦ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ।

              ਉਂਝ ਅਸੀਂ ਸ਼ਰਾਫਤ ਛੱਡ ਚੁਕੇ ਹਾਂ ਕਦੋ ਦੇ  

              ਬੱਸ ਉਤਾਰਿਆ ਸ਼ਰਾਫਤ ਦਾ ਲਿਬਾਸ ਨਹੀਂ ।

                            

                    ਸੋਚੋ ਤਾਂ ਸਹੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗਾ ਮਹਿਬੂਬ ਸਾਨੂੰ 

              ਜਦ ਪਾਉਣ ਦੀ ਤਾਂਘ ਨਹੀਂ, ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ।

              ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਮਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਨਾ 

              ਔਕੜਾਂ ਸਹਿ ਲਵੋ , ਕਦੇ ਹੋਇਓ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ।

              ਹੀਰਿਆਂ ਵਰਗੀ ਜਿੰਦੜੀ ਰੋਲਦੇ ਕੋਡੀਆਂ ਭਾਅ 

              ਲੋਕ ਇੱਥੋਂ ਦੇ  ' ਵਿਰਕ ' ਖੁਦਸ਼ਨਾਸ ਨਹੀਂ ।

                       ***********    

ਅਗਜਲ - 7

                     ਵਕਤ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵੀ ਉਦੋਂ ਰੁਕਦੇ ਸੀ 

                     ਨੈਣ ਜਦੋਂ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਸੀ ।

                    ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਹਾਂ' ਚ ਹੈ 

                    ਉਸਦੇ ਹੱਸਣ ਤੇ ਜੋ ਫੁੱਲ ਕਿਰਦੇ ਸੀ ।

                    ਸਾਨੂੰ ਆਈਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਔਕੜਾਂ 

                    ਸੱਜਣ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਸੀ ।

                    ਕੰਧ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿੱਕਲੀ ਨਾ ਸੀ ਅੱਜ ਵਾਂਗ 

                    ਬੀਤੇ ਦਿਨੀ ਵੀ ਗੱਲ - ਗੱਲ ਤੇ ਲੜਦੇ ਸੀ ।

                    ਕੀ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਉਹ ਸਾਥ ਛੜ ਗਏ ਨੇ  

                    ਦੁੱਖ - ਸੁੱਖ ਵੇਲੇ ਜੋ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਖੜਦੇ ਸੀ ।

                    ਉੰਮੀਦ ਹੈ ' ਵਿਰਕ ' ਨੂੰ ਉਸੇ ਰਹਮਤ ਦੀ 

                    ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਡੁੱਬਦੇ ਵੀ ਤਰਦੇ ਸੀ ।

***********       

ਅਗਜਲ - 6

                ਟੁੱਟੇ  ਮੁਰਝਾਏ  ਹੋਏ  ਅਰਮਾਨ  ਕਿਸਦੇ  ਨੇ 
                ਰੂਹ ਨਹੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਬੁੱਤ ਬੇਜਾਨ ਕਿਸਦੇ ਨੇ 

                  ਇਹ ਕੌਣ ਲੰਘਿਆ ਹੈ ਇਸਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਯਾਰੋ 
                  ਦਿਲ ਦੀ ਜਮੀਨ ਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਿਸਦੇ ਨੇ .


                 ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਆਦਮੀ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ ਬੜਾ 
                 ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਹ ਉੱਚੇ - ਉੱਚੇ ਮਕਾਨ ਕਿਸਦੇ ਨੇ .


                ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ ਹਿੰਮਤ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਣ ਦੀ 
                ਸ਼ਮਾਂ ਕਿਸਦੀ ਏ ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਮਾਂਦਾਨ ਕਿਸਦੇ ਨੇ .


                ਵਕਤ ਪਿਆ ਤਾਂ ਜੀ ਹਜੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਸਾਰੇ 
                ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵਿਰਕ ਕਦਰਦਾਨ ਕਿਸਦੇ ਨੇ .

* * * * *  

                                  

         

ਅਗਜਲ - 5

  ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀਏ ਪੀੜੇ ਚੁੱਪ ਕਰ ਜਾ, ਤੇਰੀ ਦਵਾ ਨਹੀਂ 

  ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਸੁਣੇਗਾ ਤੇਰੀ, ਜਦ ਸੁਣਦਾ ਖੁਦਾ ਨਹੀਂ ।

  ਮੰਨਿਆ ਦੁਨਿਆ ਕੌਲ ਦੌਲਤਾਂ ਨੇ ਜਹਾਨ ਭਰ ਦੀਆਂ

  ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਸਚ ਹੈ ਯਾਰੋ, ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਹੁਣ ਵਫ਼ਾ ਨਹੀਂ ।

  

  ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਕੁਝ ਤਾਂ ਸਬਕ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ 

  ਇਹ ਤਾਂ ਸੋਚਣਾ ਸੀ ਕਿ ਮਾਫ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹਰ ਦਫ਼ਾ ਨਹੀਂ ।

  ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਸੋਚਾਂਗਾ ਤੂੰ ਵੀ ਸੋਚੀਂ ਜਰੂਰ

  ਕਿਓਂ ਇੱਕ ਨਾ ਹੋਏ ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਦਰਮਿਆਨ ਫਾਸਿਲ ਨਹੀਂ ।

  ਕਿਸ-ਕਿਸ ਨਾਲ ਲੜਾਂ 'ਵਿਰਕ' ਤੇ ਕਿੰਨੀ-ਕਿੰਨੀ ਬਾਰ ਲੜਾਂ

  ਸਚ ਲਈ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲੜਣ ਦਾ ਹੁਣ ਹੌਂਸਲਾ ਨਹੀਂ ।

                      * * * * *

( ਹਰਿਆਣਾ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਦੀ ਮਾਸਿਕ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਸ਼ਬਦ ਬੂੰਦ ਦੇ ਨਵੰਬਰ 2011 ਦੇ ਅੰਕ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ )

                     * * * * *

   

ਅਗਜਲ - 4

       ਛੱਡ ਸਾਕ ਜੱਗ ਦੇ ਹੋਇਆ ਇਕੱਲਾ ਏ 

       ਝੱਲਾ ਏ ,ਝੱਲਾ ਏ , ਦਿਲ ਮੇਰਾ ਝੱਲਾ ਏ .

       ਕੁਝ ਹੋਰ ਨ ਦਿਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਿਨ 

       ਮੈਂ ਜਦ ਦਾ ਫੜਿਆ ਤੇਰਾ ਪੱਲਾ ਏ .

       ਅਜਬ ਜਿਹੀ ਮਸਤੀ ਛਾਈ ਦਿਲ ' ਤੇ 

       ਲੱਗਿਆ ਇਸਨੂੰ ਰੋਗ ਅਵੱਲਾ ਏ .

       ਨਾਂ ਚੰਨ ਕਹਾਂ ਉਸਨੂੰ , ਨਾਂ ਕਹਾਂ ਤਾਰਾ 

       ਮੇਰਾ ਮਹਬੂਬ ਸੱਬ ਤੋਂ ਸਵੱਲਾ ਏ .

       ਤੂੰ ਸਾਥ ਹੈਂ ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਸਬ ਸਾਥ ਨੇ ਮੇਰੇ

       ਇਹ ਕੌਣ ਕਹੇ ਕਿ ' ਵਿਰਕ ' ਇਕੱਲਾ ਏ.

                    * * * * *  

ਅਗਜਲ - 3

ਤੂੰ ਹੈਂ ਦਰਦਾਂ ਦੀ ਦਵਾ ਸੱਜਣ
ਮੁੜ ਵਤਨੀਂ ਫੇਰਾ ਪਾ ਸੱਜਣ .

       ਤਰਸ ਗਈਆਂ ਨੇ ਬਾਹਾਂ ਮੇਰੀਆਂ
       ਆ ਇਕ ਬਾਰੀ ਗਲ ਲਾ ਸੱਜਣ .

ਆਸਾਂ ਦੀ ਡੋਰ ਏਨੀ ਕੱਚੀ ਨਹੀਂ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਸੋਚ ਪੁਗਾ  ਸੱਜਣ .

     ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਦੇਖਾਂ ਮੁੰਹ ਤੇਰਾ
      ਰੋਜ਼ ਕਰਾਂ ਮੈਂ ਇਹੋ ਦੁਆ ਸੱਜਣ .

ਪਲ-ਪਲ ਕਰਕੇ ਉਮਰ ਬੀਤ ਰਹੀ 
ਵਕ਼ਤ ਕਰੇ ਨਾਂ ਕਦੇ ਵਫ਼ਾ ਸੱਜਣ .

     ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ         
     ਨਾਂ ' ਵਿਰਕ ' ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਬਣਾ ਸੱਜਣ

            * * * * *  

ਅਗ਼ਜ਼ਲ - 2

ਅਜਮਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਅਜਮਾਉਂਦਾ ਹਾਂ
ਪੱਥਰ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਾਲ ਦਿਲ ਦਾ ਸੁਨਾਉਂਦਾ ਹਾਂ .

      ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚਾਂ ਤਾਂ ਇੰਜ ਲਗਦਾ ਹੈ
      ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ' ਚ ਜਿੰਵੇਂ ਰੇਤੇ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ .
ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾਂ ਹਾਂ , ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ
ਜਰੂਰਤ ਤੂੰ ਜਿਆਦਾ ਆਪਣਾਪਣ ਦਿਖਾਉਂਦਾ  ਹਾਂ .
       ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਗੁਸਤਾਖੀ ਕੋਈ
       ਉਂਜ ਤੇ ਪਾਗਲ ਦਿਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ .
ਵਕ਼ਤ ਰਹਿੰਦੇ ਨਾ ਸੰਭਲਣਾ ਹੈ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਮੇਰੀ
ਵਕ਼ਤ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਕਸਰ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ .
       ਜੋ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ . ਜਿਨਾਂ ਨੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣਾ ਹੈ ਅਕਸਰ
       ਕਿਊਂ ' ਵਿਰਕ ' ਬਾਰ-ਬਾਰ ਅਜਿਹੇ ਖਵਾਬ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹਾਂ 


                      * * * * *

ਅਗ਼ਜ਼ਲ -1

ਉੱਚੀਆਂ - ਲਮੀਆਂ ਉਡਾਰੀਆਂ ਮਨ ਦਾ ਖੇਲ ਸੀ
ਜਿਸਮ ਦੇ ਲਈ ਪਰ , ਰਸਮਾਂ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀ ਜੇਲ ਸੀ .

ਸੰਭਾਲਦੇ-ਸੰਭਾਲਦੇ ਤਿਲਕ ਗਈ ਸਾਥੋਂ ਉਹ
ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ' ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਜੋ ਤ੍ਰੇਲ ਸੀ .


ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਸੁਦਾਮੇ ਦੀ ਗੱਲ ਵੱਖਰੀ ਵਰਨਾ ਏਥੇ
ਰੰਕਾ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਕਦ ਮੇਲ ਹੈ , ਕਦ ਮੇਲ ਸੀ .


ਬੇਵਫਾਈ ਤਾਂ ਪਾਸ ਕਰ ਗਈ ਸਾਰੇ ਇਮਤਿਹਾਨ
ਦੁਨੀਆਂਦਾਰੀ ਦੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ' ਚ ਵਫ਼ਾ ਹੋਈ ਫੇਲ ਸੀ .


ਖੁਸੀਆਂ ਦੇ ਦਰਖਤ ' ਵਿਰਕ  ' ਪਿਛੇ ਛੁੱਟਦੇ ਰਹੇ
ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪਟੜੀ ਤੇ ਦੌੜੀ ਗਮਾਂ ਦੀ ਰੇਲ ਸੀ . 

                      *****