ਅਗਜਲ - 6

                ਟੁੱਟੇ  ਮੁਰਝਾਏ  ਹੋਏ  ਅਰਮਾਨ  ਕਿਸਦੇ  ਨੇ 
                ਰੂਹ ਨਹੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਬੁੱਤ ਬੇਜਾਨ ਕਿਸਦੇ ਨੇ 

                  ਇਹ ਕੌਣ ਲੰਘਿਆ ਹੈ ਇਸਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਯਾਰੋ 
                  ਦਿਲ ਦੀ ਜਮੀਨ ਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਿਸਦੇ ਨੇ .


                 ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਆਦਮੀ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ ਬੜਾ 
                 ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਹ ਉੱਚੇ - ਉੱਚੇ ਮਕਾਨ ਕਿਸਦੇ ਨੇ .


                ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ ਹਿੰਮਤ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਣ ਦੀ 
                ਸ਼ਮਾਂ ਕਿਸਦੀ ਏ ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਮਾਂਦਾਨ ਕਿਸਦੇ ਨੇ .


                ਵਕਤ ਪਿਆ ਤਾਂ ਜੀ ਹਜੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਸਾਰੇ 
                ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵਿਰਕ ਕਦਰਦਾਨ ਕਿਸਦੇ ਨੇ .

* * * * *  

                                  

         

ਕਵਿਤਾ

                                           ਧੀ ਰਾਣੀ                      

             ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਬਾਲੜੀ , ਨਾਂ ਉਹਦਾ ਨੋਰੀਨ  

             ਕਰੇ  ਓਹ  ਫੈਸ਼ਨ , ਹੈ  ਬਹੁਤ  ਸ਼ੌਕੀਨ   ।

             ਕਦੇ ਮੰਗੇ ਚੂੜੀਆਂ , ਕਦੇ ਮੰਗਦੀ ਕੜੇ

             ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਦੇ ਨਾਲ , ਹਰ ਗੱਲ 'ਤੇ ਲੜੇ ।

             ਭਾਂਵੇਂ ਲੜਦੀ ਸਦਾ , ਉੰਜ ਪਿਆਰ ਕਰੇ 

             ਖੁਦ ਖਾਵੇ ਜਦ ਵੀ , ਹਿੱਸਾ ਵੀਰੇ ਦਾ ਧਰੇ ।

            ਛੋਟਾ ਵੀਰ ਉਸਨੂੰ , ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਏ 

            ਰੌਂਦਾ ਦੇਖ ਉਸਦਾ , ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਪਾਰਾ ਏ ।

            ਗੁੱਸਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸਦਾ , ਉਸਦੇ ਨੱਕ ਤੇ ਹੈ 

            ਬੇਮਤਲਬ  ਕਦੇ , ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਤੇ ਹੈ ।

            ਹੱਕ ਓਹ ਜਾਣਦੀ , ਜਾਣੇ ਫਰਜ ਨਹੀਂ 

            ਜਰੂਰੀ ਨੇ ਫਰਜ , ਇਨ੍ਹੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ।

            ਉਮਰ ਅਜੇ ਥੋੜ੍ਹੀ , ਦਿਨ ਖਾਣ-ਪਾਣ ਦੇ 

            ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਜਾਂ ਫਿਰ , ਖੇਡਣ-ਖਿੜਾਣ ਦੇ ।

            ਟੀ.ਵੀ. ਮੈਂ ਵੇਖਣਾ ਹੈ , ਇਸ ਉੱਤੇ ਅੜਦੀ 

            ਪੜ੍ਹਨ  ਵੇਲੇ  ਪਰ , ਮਨ  ਲਾਕੇ  ਪੜ੍ਹਦੀ ।

            ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਓਹ , ਅੱਬਲ ਹੈ ਰਹਿੰਦੀ 

            ਬਣੂੰਗੀ ਮੈਂ ਮੈਡਮ , ਸਦਾ ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ।

            ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ੈਤਾਨ , ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਸਿਆਣੀ 

            ਬੜੀ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗੇ , ਮੈਨੇ ਇਹ ਧੀ ਰਾਣੀ । 


                           * * * * *

ਕੁੰਡਲੀ

       ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਬਾਲ ਨੇ , ਮਿੱਠੇ- ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ 
       ਲੈਂਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਇਹ , ਦਿੰਦੇ ਮਿਸਰੀ ਘੋਲ ।

ਦਿੰਦੇ ਮਿਸਰੀ ਘੋਲ , ਲੱਗਦੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰੇ 
       ਹੁੰਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ , ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਰ ਦੇ ਤਾਰੇ ।

   
       ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਵਿਰਕ , ਰੰਗ ਨੇ ਸਾਰੇ ਫਿੱਕੇ 
       ਕਲ ਦੇ ਨੇ ਉਸਤਾਦ , ਬਾਲ ਇਹ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ।


                      * * * * *